اینقدر بدم میاد از اون ادمایی که دور و بر خودشونو شلوغ میکنن ، حالا چه با کار، چه روابط و جوری خودشون و نشون میدن که انگار همیشه در حال کوه کندنن و با ذره بین توی روابطشون دنبال یک انسان کامل میگردن که همیشه خدا هم این جور ادما گند ترین تصمیمات زندگی رو میگیرن.😁😁

جوری حرف میزنن انگار از صبح که بلند میشن یه لباس پولادین میپوشن و میییییییییرن توو دل مشکلات.

با کسی که میخوان اشنا بشن جوری سبک سنگین میکنن که انگار میخوان مسائل هسته ای انالیز کنن.

یا جوری دور و برشونو با افراد مختلف شلوغ کردن که خودشونو گم کردن.

بابا زندگی اصلا پیچیده نیست. مسیر هیشکی هم سخت تر از بقیه نیس.

همه از صبح که بلند میشن در حال دست و پنجه کردن با مشکلات خودشونن که به نظر منم گفتنش هیچ برتری و حس سوپرمن بودن به کسی نمیده.

ادما هم موجودات عجیبی نیستن که بعضیا جوری ازمون های روانشناسی از طرف مقابلشون میگیرن انگار چکار میخواد بکنه طرف.

به نظرم اگه به این زندگی فقط به عنوان یه مسیر نگاه بکنیم که تهش رفتنه، خیلی درگیر اتفاقات و ادمایی که توی این مسیر باهاشون برمیخوریم نمیشیم