اعتدال
یه چیزی رو میخوام بگم که به احتمال زیاد افراد زیادی نسبت بهش گارد بگیرن.
ما وقتی بیمارستان میرفتیم به عنوان دانشجو، دیگه علاوه بر ما ، دانشجوهای پرستاری هم بودن که خب روپوشای همه سفید بود و فقط اتیکتا مشخص میکرد که کیی کیه. مریضا خب متوجه نمیشدن که استاجر یا اینترن یعنی چی. هر کیو میدیدن و میخواستن صداش بزنن، میگفتن خانوم یا اقای پرستار. یه چیزی که معمولا رایج هست ، حالا توی رشته های دیگه رو نمیدونم ولی خب پزشکا وقتی کسی پرستار صداشون بزنه ، یکم بهشون برمیخوره. مثلا ما توی ایستگاه پرستاری نشسته بودیم مریض میومد به ما میگفت سرم تموم شده بیاین عوضش کنین. نمیگم حالا کلاس ما میومد پایین ، بیشتر دلیلش این بود بچه های پزشکی نسبت به پرستارا توی این کارا ضعیف ترن و درجریان این داروها و سرمای مریضا نیستن.
اینا رو گفتم که یه چی دیگه تعریف کنم :
یادمه یه بار شب کشیک بودم ، اخرای شب بود، یه همراه مریض منو توی بخش دید، گفت میشه بیاین انتن تلویزیون منو درستش کنین؟ من نمیتونم.( این دیگه منو با خدمه اشتباه گرفته بود. لباس اونا که کلا رنگشم فرق میکرد با ما😁). منم دیدم اخر شبه، خدمه و پرستارا دستشون بند بود، گفتم باشه، الان میام. رفتم درستش کردم. از اتاقش که اومدم بیرون یکی از پرستارا گفت خانوم دکتر چکار میکردی؟ منم گفتم تی وی درست میکردم. همراه مریض اومد عذرخواهی که ببخشید به شما گفتم و. فکر کردم شما خدمه این. منم گفتم عیبی نداره.مشکلی نیس. حالا مگه ول نمیکرد😁😁. تا موقعی که من رفتم بخوابم، داشت عذرخواهی میکرد. موقع ترخیصشم اون خانومه همراه، یه جعبه کلوچه با یه گل روش داد بهم و رفت شهرشون☺️☺️☺️.
خلاصه به قول استادامون ، نه خیلی خودتونو بالا بگیرید که بگن از دماغ فیل افتادین ، نه خیلی دست پایین که هیشکی حرفتونو قبول نداشته باشه.
