اگر به عقب برمیگشم، هییییییییچ کدوم از اتفاقای تلخ زندگیمو حذف نمیکردم.

همین راهی که اومدم رو میومدم.

با تمام جزییاتش.

با تمام زیر و بمش.

تنها کاری که در حق خودم میکردم این بود ،

که اینقدر دنیا و زندگی رو جدی نمیگرفتم...

رها میکردم.

همه ادما و اتفاقای اطراف و.

رهای رها.

اصلا مگه مهمه اینکه کیی چی گفت، کیی رفت، کیی موند، کیی چی خورد، چی پوشید

فقط یه مسیره.

با فرمول ثابت:

میای،

زندگی میکنی،

میری،

و دارم اعتقاد پیدا میکنم به این که :

سخت میگیرد جهان بر مردمان سخت کوش...